De zwangerschap van Marina.

Op 13 augustus 2002 was de laatste menstruatie dus dat betekende dat ik op 20 mei 2003 uitgerekend was. Op 23 september heb ik uiteindelijk de test gedaan en wist toen zeker dat ik zwanger was. We hadden net een verhuizing achter de rug van de Hulsbeek in Ede naar een vakantiehuisje in Emst. De 24ste verwachtte we de verhuiswagen om half acht in de ochtend dus ik moest het nieuws voor me houden tot het einde van die dag. Hulsbeek Opal






Maar al weken daarvoor had ik bedacht hoe ik de opa's en oma's zou vertellen dat ze weer een kleinkind zouden krijgen. Ik had een babyboekje gemaakt van Nijntje, erg leuk. Die ingepakt aan Joyce gegeven en die mocht het aan oma en opa geven. De reactie was minder heftig als de eerste keer dat we het nieuws vertelde maar ze waren allemaal even blij.


We hebben de eerste afspraak gemaakt met de verloskundige in Wageningen praktijk de Bakermat. Alle controles waren goed, maar we hadden eerder besloten een nekplooimeting te doen. Een behoorlijk onschuldige test om te zien of het kindje een syndroom van Down of een verhoogde kans op een open ruggetje had. Niets van dit alles was te zien op de echo en konden ons verheugen op deze zwangerschap.



Voordat je een tweede zwangerschap aangaat weet je dat het zwaarder wordt dan de eerste keer, maar we zaten ook nog met de verhuizing tussen Ede, Emst en Wageningen en dat heeft extra energie gekost. In de vijfde maand van de zwangerschap heb ik een bekkenband aangeschaft en moest deze omdoen tijdens het stofzuigen en boodschappen doen, maar hoefde deze niet vaker om verder in de zwangerschap. Mijn bloeddruk was erg stabiel en heb alleen wat staaltabletten moeten eten omdat het ijzergehalte net te laag was. Toch was ik erg moe, maar ik was nog lekker aan het klungelen in het huis en had Joyce te verzorgen die vanaf de verhuizing naar Wageningen niet meer sliep in de middaguren. Maar ging in plaats van vaak voor zeven uur naar bed. Ook wel lekker.

Klik voor een groter formaat

Vanaf 3 maart 2003 ging ik in Wageningen naar zwangerschapsgym, maar een klein groepje maar we allemaal leuke meiden. We hebben de laatste les voor de bevallingen een dikke buiken foto gemaakt.


Op 22 mei begon de bevalling met het breken van de vliezen. Joyce en ik waren gewoon thuis. Om elf uur was de verloskundige (Handelore) langs geweest voor een controle. De baby was nog niet ingedaald dus als dit gebeurde moest ik direct gaan liggen. Dus toen dit een uur later inderdaad gebeurde stuurde ik Joyce mee naar boven en op bed heb ik de verloskundige maar weer gebeld en ook maar gelijk naar Michel gebeld. Hij had maar weer naar zijn vader gebeld en iedereen stond binnen een kwartier op de stoep.

De verloskundige voelde dat het koppie nu wel iets vaster lag maar nog niet ingedaald, maar ik hoefde niet te blijven liggen. We moesten maar bellen wanneer de weeŽn om de 3 tot 5 minuten waren. Maar tot die tijd was er nog geen wee geweest. Om 4 uur 's middags had ik af en toe een wee, maar dat stelde niet zo veel voor. Om half tien 's avonds ben ik onder de douche gaan staan, maar mocht ook niet echt baten. Toen ik eindelijk om een uur of half elf in bed ging liggen kwamen de weeŽn wel wat vaker ongeveer om de 10 minuten. Michel ging ook maar naar bed want we wisten toen niet wat de nacht ging brengen. De weeŽn bleven geregeld komen maar om 1 uur 's nachts was het toch al een uur lang om de 5 minuten of korter, toen hebben we de verloskundige maar weer gebeld. Zij kwam en constateerde dat ik pas 1 centimeter ontsluiting had, dus dat werd wel nachtwerk. Vanaf een uur of drie werden de weeŽn heviger en de pijn concentreerde zich in mijn stuitje, een heel vervelende plaats want echt veel kun je er niet mee. Om half zes was het hevig genoeg om maar weer te bellen, ze kwam weer om te melden dat er 3 centimeter ontsluiting was, daar wordt een mens niet vrolijk van. Ze waren op dit moment met het viaduct bezig die over de A12 gaat en dat bezorgde veel problemen op de weg, we hadden dus al ver voordat de bevalling begonnen was besloten dat we niet tijdens de spits naar het ziekenhuis wilde.

Maar om daar de volgende weeŽn alleen maar op te vangen zag ik ook niet zitten, dus belde de verloskundige om te vragen wat ze verder voor me wilde doen. Ik zou in aanmerking komen voor pijnstilling, dat zag ik op zich al zitten. Petatine was er beloofd, maar het ritje naar het ziekenhuis heeft een ontsluiting van 7 centimeter opgeleverd dus werd er lachgas gegeven, want dat andere zou dan te zwaar zijn. Lachgas gaat erg goed, ik heb een keer of drie gehad dat ik voelde dat ik echt weer bij moest komen, dus die pijnlijke wee had ik niet meegekregen. Maar ook toen wilde de ontsluiting niet goed doorzetten, met een infuus werd de boel gestimuleerd. Ook dat mocht niet baten. Toen toch die pijnstilling van Petatine. Ondertussen zaten de opa's en oma's en Joyce al te wachten op de gang, maar ook dat kon het allemaal niet versnellen. Op een gegeven moment weer de persdrang en ik herinner me dat ik Michel vroeg het na drie keer zo'n persdrang te laten controleren omdat ik niet hetzelfde wilde doorstaan als bij de bevalling van Joyce.

De tijd begon ondertussen ook te dringen want de vliezen waren al bijna 24 uur gebroken dus moest er snel iets gebeuren. Toen is er besloten tot een keizersnede. De vraag of ik een ruggenprik of een algehele narcose wilde. Ik was al zo stoned as een garnaal dus vond ik de ruggenprik een minder eng idee op dat moment. Michel was al in de Operatie Kamer, die ruggenprik viel me ontzettend mee, de anesthesist was een zeer vriendelijk persoon. Om 12.19 is Tamara eindelijk geboren en werd al snel meegenomen voor controles. Ook Michel ging weg en ikzelf moest de herstelwerkzaamheden van de keizersnede nog doorstaan. Daarna naar de uitslaapkamer waar ik een uur moest wachten tot het gevoel weer terug in mijn voeten kwam. Bijna twee en half uur later kon ik Tamara voor het eerst goed vast houden, wat een mooi rond bolletje houdt zo'n baby als ze via de buik naar buiten komen.
Terug naar index