De zwangerschap van Marina.

Op 7 januari 1999 was de laatste menstruatie dus dat betekende dat ik op dertien oktober 1999 uitgerekend was. Op 24 februari heb ik uiteindelijk de test gedaan en wist toen zeker dat ik zwanger was. Om het grote nieuws aan de aanstaande grootouders te vertellen had ik al maanden twee fotoalbums met babyafdruk in huis liggen voor het geval dat. En nog even snel een papiertje eromheen gedaan en toen naar het huis van Michel zijn ouders.
Het cadeau afgegeven en toen de reactie: Ah nee, echt?! Echt waar?! En de eerste tranen. Hun eerste kleinkind op komst.
De ouders van mij heb ik het nieuws gelijk doorgebeld en waren ook erg blij met het nieuws dat het vijfde kleinkind onderweg was.

De eerste tijd belde Michel zijn moeder iedere dag om te vragen hoe het was. Het ging allemaal best goed dus heb haar vriendelijk verzocht niet iedere dat te blijven bellen. Ik snapte best dat ze er blij mee was...

Na het eerste bezoek met de verloskundige een afspraak gemaakt om een echo te maken.

Ik speelde iedere week squash maar moest dat toch al snel opgeven. Niet dat ik zo fanatiek speelde maar wilde toch geen risico's lopen. Vanaf de tijd dat ik niet meer mocht squashen ben ik gaan zwemmen eerst nog met Femke, mijn squashpartner, maar later zwangerschapszwemmen. Erg leuk in Wageningen. Maar het is jammer dat het op het laatst zo druk werd in het bad. Er was een heuse babyboom!!

We zijn in juni naar Canada gegaan. Een week op vakantie bij Maria en Leo Brink. Het is erg goed bevallen.

Zwangersschapsgym
In de 28ste week begon de zwangersschapsgymnastiek. We waren met 15 personen. Allemaal ongeveer net zo lang zwanger. Het was een leuke manier om nieuwe mensen te leren kennen die in dezelfde situatie zat en ook nog in de buurt wonen. We hebben op de laatste bijeenkomst een foto gemaakt, helaas was niet iedereen aanwezig.
Klik hier voor meer foto's van zwangerschapsgym. Moeders en baby.


En in september nog een snelle trip naar Legoland. Een hele rit met de auto maar zelfs in een Jaguar niet de meest comfortabele reis geweest, zo hoog zwanger.

Ook heb ik nog in de laatste weken van de zwangerschap een cursus gevolg van Vereniging Borstvoeding Natuurlijk. Een programma waar in drie avonden alle aspecten van borstvoeding aan de orde kwam. Het werd me ook steeds meer duidelijk dat ik de baby borstvoeding wilde geven. En het met een goed gemotiveerd gevoel aan beginnen kon. Eventuele problemen kon ondervangen of zelfs voorkomen.

Maar op een gegeven moment werd het dertien oktober en Michel had zijn agenda bijna helemaal leeg en alles op een laag pitje gezet. Maar geen bevalling. In de 41ste week stuurde de verloskundige ons naar de gynaecoloog. Een CTG gemaakt, maar alles rustig. Maar op een of andere manier werden de dagen toch langer. Dinsdag heb ik mijn zus maar gebeld, of ze langs wilde komen. Om maar een beetje vaart in de dag te krijgen. We hebben nog een foto gemaakt van de buik, om vast te leggen hoe groot het was geworden.
Maar die woensdag toch maar een afspraak gemaakt voor vrijdagochtend om 8 uur de bevalling in te leiden. Toen begonnen er meer mensen te bellen: Is er al wat geboren? Nee, nog niet! Sommige deden erg hun best om niet iedere dag te bellen.

Woensdagavond nog een film gekeken. Wat bitterballen gebakken en nog gezellig gezeten. Raymond was op visite. Om een uur of twaalf maar de hond uitgelaten en naar bed gegaan.
Toen ik eenmaal op bed lag, voelde ik de druktemaker goed bezig. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat we nog laat hebben lopen snacken. Om 1 uur hoorde ik dat Michel ook nog niet sliep. Om kwart voor 2 moest ik even naar het toilet en heb nog geplast. Om 10 over 2 ben ik weer naar het toilet geweest en toen kwam er allerlei vruchtwater uitlopen.
Ik terug op bed gaan liggen (veilig op mijn zeiltje) en ja hoor de weeën waren begonnen. Eigenlijk best wel gelijk zeer regelmatig, maar ik vond de weeën niet echt zo hevig. Het was best vol te houden zo. Ik besloot om Michel maar niet direct wakker te maken, want waarschijnlijk sliep ie net. Om een uur of 5 ben ik naar beneden gegaan, want de weeën in bed opvangen werd me een beetje veel. Om half zeven hoorde ik Michel boven en ben toen weer naar boven gegaan en heb hem toen de mededeling gedaan dat de weeën begonnen waren. Hij vroeg nog waarom ik hem niet direct had wakker gemaakt.
Om half acht maar de verloskundige gebeld. Onze eigen verloskundige was net een paar dagen weg en kregen we dus een ander. Acht uur was zij er, ik had al drie centimeter ontsluiting en ze besloot de vliezen helemaal te breken. De weeën werden direct heftiger. Om half twee kreeg ik persdrang en verzocht de verloskundige terug te komen. Toen zij er was bleek ik nog maar 8 centimeter ontsluiting te hebben. Voordat ik volledige ontsluiting had was het half vier. Een ware nachtmerrie die persdrang maar niet mogen persen. De kraamzorg was al gekomen.
Bij volledige ontsluiting mocht ik persen, maar waren de persweeën niet meer zo heftig. En namen zelfs af. Om even na vijven besloten om naar het ziekenhuis te gaan. Waar we om half zes waren. Daar stond de gynaecoloog op ons te wachten en kreeg direct verdoving voor de vacuŁm. En infuus om de weeën weer op te wekken. De baby bleef nog even met de schouders hangen waardoor ik uitscheurde. Maar om kwart over zes was ze er toch. Joyce!

Terug naar index