Het leven van Tamara van Osenbruggen.
Joyce


Je moet toch heel goed kijken wie wie is op deze foto's


Tamara



Maar deze lachebek is onze laatste aanwinst Tamara.



Ze moest met een keizersnede te wereld komen. Eerst vier dagen in het ziekenhuis en daarna naar papa en zusje Joyce. We hebben op de weg naar huis al de geboortekaartjes opgehaald en deze op de bus gedaan, de wereld moest maar weten dat je geboren was. We hebben meer dan 130 kaarten gestuurd. Dat hebben we geweten, want de reaktie was enorm. We hebben vele bossen bloemen en kado's mogen ontvangen. Heel veel kaarten gekregen, overspoeld met telefoontjes en natuurlijk de kraamvisite, 6 weken echt in de kraamtijd gezeten.
Klik hier voor de binnenzijde van het geboortekaartje.






De eerste week vond ze het badje niet veel aan. In het ziekenhuis niet maar ook thuis nog hard brullen. Maar na een paar keer een massage erachteraan werd het voor Tamara ook erg aangenaam.

Tamara zat na een tijdje zelfs te verheugen op een badje. En na een paar streken met handen vol met amandelolie ging ze er goed voor liggen.




Voordat Tamara geboren was wisten we van mensen in zeer nabije kringen dat er ook kinderen aan zouden komen. Miranda en Alvin kregen een jongen Xavie, die is maar 10 weken ouder dan Tamara. Sandra en Ronald kregen een meisje Lara, maar 8 weken ouder dan Tamara. En Anja en Jeroen kregen een meisje Pia, maar 2 weken ouder dan Tamara. Hieronder zie je deze vriend(innet)jes.
Klik op de foto voor Lara haar eigen website


Toen Tamara 8 weken was vertelde Miranda mij dat er een therapeute was die Cranio Sacraal therapie deed wat zou helpen bij onrustige/huilbaby's.
Toch nieuwsgierig geweest en gebeld. Ik moest het adres opgeven dan kon ze een folder toesturen.
Dat was de volgende dag binnen, ik verbaasde me wat daarin stond. Het was gewoon een totale beschrijving van hoe Tamara op dat moment was.
Ik had al een afspraak gemaakt voor consult en was heel benieuwd hoe zij en wij erop zouden reageren.
Ik kan je vertellen dat de hele behandeling geweldig is verlopen, ik heb er wat foto's gemaakt maar eigenlijk kun je niet zien wat ze precies doet.
Na het eerste consult werd er een tweede afspraak gemaakt met de woorden:
als het allemaal goed gaat mag je hem afzeggen. Ik dacht toen nog: wat denkt dat mens voor wonderen te verrichten???
Maar inderdaad de volgende dag was ze na een huilbui helemaal ontspannen en tevreden. Dat was nog niet veel voorgekomen tot die tijd.
Een tip die ik meekreeg is om het boek te lezen: De taal van Huilen; van Solters. Dat heb ik gedaan en het heeft me een stuk meer rust bezorgd, alleen al om te weten hoe je het niet erger moet maken. Het moraal van dat verhaal is eigenlijk dat je het huilen moet accepteren en niet proberen te troosten, laat ze maar het 'verhaal' doen. Werkt uitstekend. Alleen andere mensen hebben nog steeds andere oplossingen die ze aandragen, zoals speentje of eten maar vaak zien ze later dan wel dat dat toch niet de oplossing was geweest.
Na het tweede consult was het duidelijk dat Tamara geen hulp meer nodig had en een tevreden baby kon worden en blijven.

Van de zomer hebben we een fietskar gekocht, helemaal geweldig. De dames van Osenbruggen kunnen nu gaan en staan waar ze willen. Als Joyce naar de peuterspeelzaal moet, dan hoeven we niet meer de auto te pakken voor die paar meter. Tamara kan nog lang niet goed zitten en nu kan ze wel mee op de fiets.
En boodschappen doen is goed te doen met deze kar, het heeft genoeg bagageruimte. We kunnen bijna overal door.
En zoals je kunt zien is ze het al aardig gewend, ze slaapt er goed in. We hebben nog grootse plannen met deze kar, er is bijna niets wat niet kan nu we zo mobiel zijn, en is het te ver rijden met de fiets vouwen we hem gewoon in de auto en gebruiken hem dan als twinseater.







Als je wil weten wanneer er een aanpassing is gemaakt op de site, stuur dan een mailtje naar:joyce@debaby.nl Terug naar index